Strona główna Technologia LED Słownik pojęć
Słownik pojęć

Dioda LED (Light Emitting Diode) – element optoelektroniczny wytwarzający promieniowanie, którego źródłem jest rekombinacja nośników (dziur i elektronów) w złączu półprzewodnikowym pod wpływem zewnętrznego pola elektrycznego (elektroluminescencja).

Promieniowanie monochromatyczne (monochromatic radiation) – promieniowanie przenoszące energię przy wykorzystaniu jednej długości fali np. promieniowanie widzialne lamp sodowych niskoprężnych przenoszące niemal całą moc na jednej długości fali 590nm.

Promieniowanie złożone - promieniowanie przenoszące energię przy wykorzystaniu wielu długości fal z zakresu widzialnego, którego szczególnym przypadkiem jest promieniowanie ciągłe, którego moc rozłożona jest na wszystkie długości fal przedziału 380 – 780nm.

Długość fali (wave length) – jest to odległość pomiędzy dwoma punktami fali będącymi w tej samej fazie drgań. Najczęściej mierzy się ją jako odległość pomiędzy szczytami fali. Różnym długością fal z zakres promieniowania widzialnego odpowiadają różne barwy postrzeganego światła.

Zakres promieniowania widzialnego
image001

Użyteczny czas życia diody (L70) – czas po którym strumień świetlny diody spada o 30%, czyli do 70% swojej początkowej wartości. Parametr ten został tak określony, ponieważ taka zmiana jasności świecenia diody jest już zauważalna dla ludzkiego oka. Używane w technice oświetleniowej diody charakteryzują się użytecznym czasem życia na poziomie 30 000 – 50 000h, jednak najlepsze diody przy odpowiednim zasilaniu i chłodzeniu mogą pracować do 70 000h, a nawet 100 000h.

Strumień świetlny (Luminous flux) – wielkość fizyczna określająca moc świetlną źródła światła w odniesieniu do stopnia oddziaływania światła na ludzkie oko (przy czym barwa światła czyli długość fali na którą oko jest najbardziej czułe różni się w zależności od pory dnia). Jednostką strumienia świetlnego jest lumen ? [lm].

Światłość (Luminous intensity) – podstawowa wielkość fizyczna z dziedziny fotometrii określająca moc światła emitowanego przez źródło światła w danym kącie bryłowym. Jednostką światłości jest kandela I [cd].

Luminancja (Luminance) – opisuje ilość światła, które przechodzi lub jest emitowane przez daną powierzchnię i mieści się w zadanym kącie bryłowym. Jednostką luminancji jest kandela na metr kwadratowy Lv [cd/m2].

Natężenie oświetlenia (Illuminance) – określa stopień natężenia oświetlenia powierzchni. Jednostką natężenie oświetlenia jest E [lx].

Temperatura barwowa – odnosi się do barwy emitowanego światła białego. Ponieważ barwa ta definiowana jest za pomocą porównania z ciałem doskonale czarnym rozgrzanym do określonej temperatury, parametr ten określa się w Kelwinach [K]. Przyjęło się w użytkowej technice świetlnej określenie „odcieni” z najczęściej stosowanych przedziałów barwami: ciepłą (2 600 – 3 700K), neutralną (3 700 – 5 000K) oraz chłodną (5 000 – 8 300K). Symbol tego parametru: CCT [K].

Zakres temperatur barwowych stosowanych źródeł światła image003

Współczynnik oddawania barw (Colour Rendering Index) – określa jak wiernie postrzegane są barwy przedmiotów oświetlane danym źródłem światła. Wyraża się on liczbą z zakresu od 0 (dla światła monochromatycznego) do 100 (dla światła białego) i im wyższy tym barwy są lepiej oddawane. Najczęściej spotykane symbole tego parametru: CRI lub Ra.

Wydajność świetlna – jest to stosunek emitowanego przez źródło światła strumienia świetlnego do pobranej energii elektrycznej. Jednostką skuteczności świetlnej jest lumen/wat [lm/W].

Bin (rank) – grupa diod przetestowana i posortowana (zazwyczaj już na etapie produkcji) pod względem:
- emitowanego strumienia świetlnego
- temperatury barwowej (dotyczy diod emitujących białe światło)
- długości fali (dotyczy diod emitujących światło kolorowe)
- napięcia przewodzenia
(- współczynnika oddawania barw)

Widzenie fotopowe (widzenie dzienne) – termin oznaczający pracę ludzkiego oka (widzenie) w warunkach normalnych, czyli takich przy których natężenie światła pozwala na maksymalne wykorzystywanie narządu wzroku np. w dzień. W rozpoznawaniu bodźców świetlnych biorą wówczas udział wyłącznie czopki.

Widzenie mezopowe (widzenie zmierzchowe) – termin oznaczający pracę ludzkiego oka (widzenie) w warunkach przejściowych, czyli takich przy których do rozpoznawania bodźców świetlnych używane są zarówno czopki jak i pręciki np. o zmierzchu.

Widzenie skotopowe (widzenie nocne) – termin oznaczający pracę ludzkiego oka (widzenie) w warunkach skrajnie niekorzystnych, czyli takich przy których do rozpoznawania bodźców świetlnych używane są wyłącznie pręciki np. w nocy. Pręciki pozwalają tylko na widzenie achromatyczne czyli w skali szarości.

Krzywa czułości względnej oka ludzkiego dla widzenia fotopowego V(?)
i skotopowego V' (?) według CIE
image005

 
Copyright @ Magit.pl 2010